Tomasz Borczyk (1993, Katowice) jest polskim aktorem, reżyserem teatralnym i dramaturgiem, przez wiele lat mieszkającym i pracującym w Hiszpanii.
Ukończył Królewską Szkołę Sztuk Dramatycznych (RESAD) w Madrycie na wydziale Aktorstwa Teatru Ruchu oraz European Theatre Arts w Rose Bruford College w Londynie. Zadebiutował na scenie, grając Tadzia w operze Śmierć w Wenecji w Teatro Real (2014).

W latach 2017–2020 doskonalił swój warsztat aktorski podczas intensywnych warsztatów prowadzonych przez Johna Strasberga, syna Lee Strasberga, legendarnego twórcy Actor’s Studio.

W latach 2016–2018 był członkiem międzynarodowego zespołu Bred in the Bone Theatre Laboratory, z którym występował w Anglii, Francji i Walii. 

W latach 2018 – 2024 roku pełnił funkcję dyrektora artystycznego kolektywu Noche de Camaleones, w ramach którego zrealizował spektakle i projekty Zoo (2019), Estancias (2020), Sny Ruperta (2021), , Random man (2023) i Wolelibyśmy nie grać Bartlebiego (2024).

W 2020 roku wraz z Szymonem MIlasem otrzymał dofinansowanie z Narodowego Centrum Kultury na realizację serialu Instytut Lamparta. Kreatywność z udziałem m.in. Jacka Poniedziałka i Jagody Szelc.

W 2022 roku pracował jako drugi reżyser Lecha Majewskiego przy projekcie videoartów inspirowanych malarstwem Jacka Malczewskiego dla Muzeum
Narodowego w Poznaniu. Filmowa wersja projektu została zakwalifikowana do Konkursu Głównego Camerimage 2025. 

W 2025 roku, wraz z Carlosem Tuñónem, został laureatem konkursu na czytanie performatywne na festiwalu Teatr na Faktach, organizowanym przez Instytut Grotowskiego, i w ramach nagrody będzie realizował we Wrocławiu spektakl 7 pudełek. 

W tym samym roku jego projekt Hermes wygrał nabór na spektakle w Komunie Warszawa.