Szlak Dźwięku i Obrazu Góreckiego Dobrowolskiego to rodzaj eksperymentu, zadania ważnych pytań dotyczących obecności człowieka w przestrzeni. Czy osoby niewidome i głuchoniewidoma poruszają się tymi samymi ścieżkami, używają tych samych map i punktów orientacyjnych? Czy dobrze znane nazwy miejsc i budynków funkcjonują w polskim języku migowym lub jego regionalnej odmianie? Szlak jest zaproszeniem do spacerowania po mieście, koncentrując się na tym, co słyszymy lub widzimy. Spójnik „lub” okazuje się kluczowy, jeśli słuchając zamkniemy oczy, a patrząc – uszy. Z tym doświadczeniem praca pt. „Lub” Stanisława Dróżdża na fasadzie budynku „białego domu” (Katowice Miasto Ogrodów) nabiera dodatkowego znaczenia.

Czy architektura, którą podziwiamy jest tak samo ważna dla osób, które jej nie mogą zobaczyć? Jakich znaków używają g/Głusi na określanie miejsc i budynków? Czy odmienność percepcji wzbogaca dziedzictwo kulturowe, o którym opowiadamy?

Inspiracją dla szlaku są spotkania z ludźmi, antropologia Tima Ingolda oraz lokalizacja muzeum na skrzyżowaniu ulic Góreckiego i Dobrowolskiego. 

Henryk Mikołaj Górecki był kompozytorem, Tadeusz Dobrowolski- historykiem sztuki oraz inicjatorem kolekcji sztuki polskiej w Muzeum Śląskim. To symboliczne spotkanie pomaga  w zrozumieniu różnorodności doświadczania i opowiadania.

Koncentrując się na pejzażach dźwiękowych i opowieściach w języku fonicznym i migowym, kierujemy uważność w stronę ludzkiej natury, potrzeby wzajemnego zrozumienia i przyjęcia wielości narracji bez hierarchii. Przez miasto prowadzą nas trzy ścieżki i dwa typy percepcji. Cegła, kamień, stal. Dźwięk i obraz. Próba uchwycenia tej perspektywy może zatrzymać dłużej niż dźwięk sygnalizatora przy przejściu dla pieszych, czy żółte znaki ostrzegawcze „Uwaga Głusi!”.

Rytm szlaku wyznacza więc polimetria 3:2 znana z IX Symfonii Beethovena.

Szlak jest eksperymentem, ale też zaproszeniem do dyskusji o doświadczaniu dziedzictwa kulturowego i budowanych wokół niego narracji.