Cegła to więcej niż materiał. Jej kształt, faktura, barwa, trwałość i kruchość, pobudzają naszą wyobraźnię, przywołują obrazy z kolekcji Muzeum Śląskiego. W połączeniu z narracją, cegła przypomina, że nie chodzi o glinę, z której jest wypalona, ale o trwałość historii. Nie o mur, lecz o splot – epok, ludzi, percepcji. Wędrówkę rozpoczynamy w Muzeum Śląskim. Przechodząc przez Park Bogucki – zanurzymy się w przestrzeni dzielnicy Bogucice z zachowanym średniowiecznym układem mieszkalnym, ulicą Markiefki prowadzącą do wyjątkowych obiektów sakralnych. To przestrzeń, w której kryje się wiele opowieści o byciu „stąd”. Kierując się w stronę Śródmieścia poznajemy historie miejsc – od Placu Synagogi po „Malbork”, które łączy cegła.

Zmienia barwę w zetknięciu z deszczem, nie płonie. Ciężki, trwały, cichy. Idąc tą ścieżką, trafiamy do miejsc żywych nie z uwagi na kult religijny, ale dźwięki, z których tworzą się opowieści. Wyruszając z Muzeum Śląskiego, za NOSPRem skręcamy w stronę Międzynarodowego Centrum Kultury, które kształtem nawiązuje do bryły węgla. Przechodząc na drugą stronę alei Roździeńskiego, mijamy kamienny Pomnik Powstań Śląskich w Parku Powstańców, i dalej aleją Korfantego dochodzimy do serca Śródmieścia.Kamień jako klucz prowadzi nas przez historię budynków sakralnych, kultur, wyznań, opowieści, ale też akustyki, która odróżnia przestrzenie neogotyckiego Kościoła Mariackiego, Kościoła Ewangelickiego od położonej w północnej części miasta Archikatedry.